Susmak

cok zormus! Ben herseyimi sesli yasarim. Sevgim de, sevincim de, kızgınlıgım, ofkem de hep disimdadir. Bir suredir ailemin bir kismina -bir kisim medya gibi oldu:)- biraz kizgin, cokca kirgindim. Kizginlik cabuk gecti ama kirginlik devam ediyor(du). Uzakta olmanin da avantaji ile konusmuyordum pek telefonda onlarla. Bizim icin tatil olan su zamanlarda onlarla kalacagimiz icin bir suredir gergindim acikcasi. Kimseyi kirmak istemiyordum ama kirginligimi da atamamistim. Bunu da cokca seslendirdim dostlarima: 'Off ne yapacagim simdi, konusmak istemiyorum ki ben onlarla simdi, stresliyim cok' diye dert yandim. Ne mi oldu???? İste ki olsun bir kez daha kendini bana gosterdi! Daha vardigimiz gun araba bozuldu, cekici gelene kadar ben sogukta dondum ve o gun bugundur sesim kisik!!!!:)Simdi konusmak istiyorum ama bogazim cok aciyor konusunca, ben de 'ee bunu sen istedin' diyorum kendime ve dinliyorum bolca...