bugunlerde dusunuyorum hep, nedir insani biri ile 'dost' yapan? kimler ile aslinda sadece sadece yolumuz kesistigi icin arkadas, kimler ile dusuncelerimiz, duygularimiz kesistigi icin ruh kardesi oluruz? nasil olur da yillarini gecirdigin insan bir sure gormeyince bir yabanci olurken hic gormedigin, karsilikli gecip gozlerinin icine bakmadigin biri en derinini gorur ve daha da ilginci anlar? ne zaman birakir insan kendini ve sevdiklerini sinamayi? ne zaman kabul eder insan kendini oldugu gibi ve ne zaman ogrenir 'dost'larindan birsey beklememeyi? ya da kimseden birsey beklememeli mi sahiden? sanirim ben cok onceden ogrenmisim kimseden birsey beklememeyi, daha da kotusu kimseye izin vermez olmusum cok zamandir. ben hep dostlarimin yaninda olmaya gayret ettim/ediyorum iyi ve kotu zamanlarinda ama sira bana gelince yalniz carpismayi yegliyorum. peki ama neden? kimseye borclu kalmamak mi derdim yoksa kendime mi cok guveniyorum ya da daha fenasi cok mu begeniyorum kendimi?
bu ara 'izin verme'ye odaklandim. dusunuyorum neden izin ver-e-medigimi bilincli ya da bilincsizce bircok seye...
Kaydol:
Kayıt Yorumları (Atom)
Hakkımda
- ic sohbetleri
- The fact is always obvious much too late, but the most singular difference between happiness and joy is that happiness is a solid and joy a liquid. ~J.D. Salinger
2 yorum:
cok sevdigim bir arkadasım, insanların sadece kötü günlerinde yanında olanlar degil -iyi günlerinde yanında olanlar önemlidir demişti..Çünkü mutluluğu taşımak, büyütmek, seninle sevinebilmek herkese kolay gelmez..
Dostluklar sorgulanmıyor. Sorgulaniyorsa orada birşey var ki sorgulanıyor..
evet haklisin. ben icimde tutamam hicbir seyi, hele mutluysam, anlatirim herkese. ama ne yazik ki cok yasadim tam en mutlu oldugum zamanda, hic beklemedigim birinin laf sokmasi ile darmadagin olmayi. bir de galiba insan sevdiklerine karsi cok daha savunmasiz oldugu icin en kucuk birsey bile cok buyuk yaralar acabiliyor..
Yorum Gönder