kendime..

Gecen gece oylesine kanallarda gezinirken Okan Bayulgen'in programina denk geldim. 90larin pop sarkicilari vardi konuk olarak. Hic tanimadiklarim, sinir olduklarim o zamanlar ve o zaman oldugu gibi simdi de cok sevdigim bir suru kisi.. Canli olarak caldilar/soylediler eski sarkilarini. Komik ama gozumun onune geldi benim de o zamanlarim. Bir an once okulun bitmesini istedigim, cok asik oldugum marazi askim, iyimser, mutlu, cocuk ama kendini cok buyuk sanan halim. Biraz aci bir gulumseme ile dusundum bu garip durumu. O zamanlar gecmesi/bitmesi icin ugrastigim zamanlari biraz ozlemle anmak. Tuhafti. Ben nostaljik bir tip olmadim hicbir zaman. Hic onceki bir zamanima da donmek istemedim. Hep simdiden, dahasi gelecekten umutlu oldum ya o yuzden bu duygu biraz yabanci geldi o gece. Cok sevdigim sarkici cok sevdigim 'depresif':) sarkisini calarken ve onsuz yasayamam sandigim marazi askimi dusunurken buldum kendimin 15 sene onceki halini. Sonra, mumkun olsa da o zamana geri gitsem diye dusundum, ne yapardim, ne derdim o zamanki halime simdiki bu halimle? Galiba elimi tutar ve 'merak etme hersey iyi olacak, hatta beklediginden bile cok iyi, merak etme' derdim. Ardindan 15 sene sonraki halim simdiki halimin elini tuttu ve guzel ruyalar gormek uzere uyumaya gittik:)