Yol hikayeleri

Tuhaf seyler oluyor yine... Dun ise gelirken yine kulagimda ipod, yeni indirdigim 'eski' sarkilari dinliyordum.. Tam B. Ortacgil ve Teoman 'mavi kus'u soylerken bir anda oluverdi. Otobus, yavasladi, koca govdesi piyano ile ayni ritmi yakaladi ve koca yolda 'mavi kus'a kendi 'kirmizi kus' hali ile eslik etmeye basladi. Saskinlikla etrafima baktim ama herkes sabahin mahmurlugundaydi galiba kimse farketmedi, yok yok, pusetteki bebek anladi:)

Mavi kus sanki bir dustu ve kasla goz arasinda ben de gordum ayni dusu...


Bir baska gun, bu kez eve donerken metroda oldu benzer birsey. Hep sevmisimdir insanlarin yuzlerini incelemeyi. Kucukken, lisedeyken:), insanlarin ellerinden yaptigi isi ve hayatini tahmin etme oyunu oynardim kendi kendime. Sonra, buyuyunce biraz daha dikkatle bakmaya basladim, bu kez yuzlerine. Yuzlerindeki kirisikliklara bakip, o kirisikliklarin anlattiklarini dinlemeye basladim.. Yine boyle bir anda, karsimda oturanlarin cocuk yuzlerini goruverdim. Su adam mesela, ciddi bakislari, takim elbisesi, kirlasmis saclari ve 'onemli' dokumanlarini tutan ellerinde birden merakli cocuk bakislarini gordum. Sonra yaninda oturan, hos zenci kadina takildi gozlerim. Dikkatlice yapilmis makyajindan, elinde simsiki tuttugu cantasina kaydi bakislarim. 'Hello kitty' yaziyordu cantanin uzerinde, o anda dokunup yuzune ' everything is going to be fine baby' demek istedim. Ardindan ayakta duran bir cift ilisti gozume. Adamin olgun bakislari ve kizin muzip gulusleri ile oyalandim biraz. Sonra inecegim duraga yaklastigimi anons etti hep ayni neseli tonla konusan otomatik kadin sesi. Ben kendi cocuklugumu dusundum. Guzel ve mutlu cocuklugumu. Ilginc ama ben hayatimin hicbir donemini yeniden yasamak istemedim simdiye dek. O yuzden hep sevmisimdir dogumgunlerimi. Bulundugum yerden -genelde- memnun, daha cok yuzum ileriye donuk durdum hep. Belki de bu yuzden az 'keske'lerim. Ne guzel.. Cok daha guzel seyler olacak biliyorum, bekliyorum ve umuyorum.. Kendi cocuk yuzumu saklamaya ise hic ugrasmiyorum belki de bu yuzden ozlemiyorum cocuklugumu..
Zaten hep yanimda tasiyorum!

Ders

2 hafta once yoga yapiyorduk pazar sabahi. Sabah olmasindan mi yoksa mevsimden mi bilemem ama biraz tutuktum dogrusu. Ozellikle esneme hareketlerini yaparken uzun zamandir ilk kez zorlandim. Sanirim bu da yuzume biraz mutsuz bir ifade ile yansidi. Bunu farkeden yoga hocam 'iyi misin' diye sordu. 'Biraz tutugum bugun' dedim. 'Sahi mi, aslina bakarsan nefesin uzun zamandir ilk kez bu kadar dogru' dedi!

Simdi bundan cikarilacak kisa vadeli, kisisel ders: Bir seyleri nasilsa yapabiliyorum diye dusunmeden yapinca pek de dogru olmayabilir, ancak butun dikkatimizi yaptigimiz ise verdigimizde yaptigimiz is en dogrusu oluyor.

Uzun vadede ise; tam da yapamadigimiz -basaramadigimizi- dusundugumuzde birseyleri belki de yapabildigimizin en iyisini yapiyoruzdur??!

Gunun anlam ve onemine dair:

Dostlarimi dusundum bugun, insan ailesini secemiyor -belki de seciyoruzdur??- ama dostlari bir sure sonra ailesi oluyor. Ben sansliyim, ailemi de dostlarimi da iyi secmisim.. Iyi ki varsiniz!
Biraz once cok eski bir dostumdan gelen bu ileti, bunu okuyanlara gitsin:)

Sevgilisi olanın olmayanın,
Olup da yok gibi olanın,
Yok da var gibi olanın,
Olmayıp çok isteyenin,
Oluyo da noluyo diyenin,
Oldugu için çok mutlu olanın,
Olmadıgı için çok mutlu olanın,
Onsuz olamayanın,
Onunla hiç olamayanın,
Herseye ragmen yüreginde her daim aska yer olanın…
O zaman kısacası herkesin sevgililer günü kutlu olsun.
Sevgi hep sizinle olsun, yüreginizde aska hep yer olsun.

Sarkilardan fal tuttum

Ipod'umdaki sarkilar sanki hayatimin bir ozeti.. Arada gunluk/aylik gecici sarkilar girip cikiyor ama 'demirbas' sarkilarim hep ayni. Ne zaman yeniden dinlesem, mesela 10 yil once dinledigim sarkiyi, 10 yil once yeniden canlaniyor gozumun onunde. Neredeyse ayni seyleri hissedebiliyorum, yok simdi bunun bilimsel nedenlerine girmeyecegim:)

Bu sabah da oyle oldu iste, once Teoman' her zaman kaybettik senle ben' dedi, ben bu sarkinin hayatimdaki yerini dusunurken bir anda 'sevdim seni 1 kere, baskasini sevemem' calmaya basladi. Yaptigim hatalara, verdigim kararlara, simdi durdugum yere ve en onemlisi birlikte yurudugum 'oteki yarim'a sukrettim. Butun pembe isiklari gonderirken icimden O'na, Muzzeyyen Senar 'benzemez kimse sana' diyordu:)

Dokunus..

Bu aralar cok ilginc bir kitap okuyorum, okudukca daha da motive olup, heyecanlaniyorum. Bir bolum mesela DNA'ya ayrilmis:

2003 ve 2005 yillarinda arastirmacilar cok basit bir deney yapmislar. Sican yavrularini gunde, sadece 15dk kadar nazikce oksamislar. Bunun sonucunda sadece 1 hafta sonra, bellek ve mental yetileri ile ilgili spesifik genlerde aktivasyon saptamislar. Stress ile basedebilme de gelismis.
Gunde sadece 15dk!!

1995 yilinda yapilan bir diger calismada ise, 'anne' dokunusundan uzak olmanin etkilerine bakilmis sican yavrularinda. Hucrelerin, organlarin gelismesi icin son derece onemli bir buyume hormonunun azaldigi gorulmus. ODC (ornithine decarboxylase) adi verilen gene bakilmis bu kez. Ardindan sadece 10-15 dk kadar anne sicandan uzak tutulan sicanlarda yeniden bu gen seviyesi olculmus ve % 40 dusus saptanmis! Sadece 15 dk'da % 40!

Sevgi buyumeyi tesvik ederken, korku baskiliyor.. Bu veriler sadece belli genlerdeki degisimlere dayaniyor elbet. Hayatimizin yapitasi DNA'yi bu kadar etkileyebilen 'dokunus' baska ne mucizelere yolacabilir bir dusunmek lazim...

Not: Surada benzer bir yazi var:
http://uk.blog.360.yahoo.com/blog-QaGRnn4hdKgvVDpgAwZbbg--?cq=1

yabanarisi ve hayat bilgisi

*'Aerodynamically, a bumble bee shouldn't be able to fly, it doesn't know that'

Bunu okudum gecenlerde bir yerde.. Hala hem gulumsuyorum, hem de dusunuyorum uzerinde..

*Aerodinamik kurallarina gore yabanarilarinin ucamamasi gerekir ama yabanarilari bunu bilmiyor'

Kara basma iz olur

Neden kucuk buyuk hepimiz, karda yururken kimsenin ayak izi olmayan yerlerden gitmek isteriz? Bir sure sonra 'su' ya da 'camur' olup, yok olacak ayak izimizi neden birakmak cabasi var icimizde? Tuhaf, bir sureligine bile yeni yollar bulmaya calismamiza ragmen cogumuz risk al-a-madan, daha once yurunmus yollari seciyoruz hayatimizda..