Ipod'umdaki sarkilar sanki hayatimin bir ozeti.. Arada gunluk/aylik gecici sarkilar girip cikiyor ama 'demirbas' sarkilarim hep ayni. Ne zaman yeniden dinlesem, mesela 10 yil once dinledigim sarkiyi, 10 yil once yeniden canlaniyor gozumun onunde. Neredeyse ayni seyleri hissedebiliyorum, yok simdi bunun bilimsel nedenlerine girmeyecegim:)
Bu sabah da oyle oldu iste, once Teoman' her zaman kaybettik senle ben' dedi, ben bu sarkinin hayatimdaki yerini dusunurken bir anda 'sevdim seni 1 kere, baskasini sevemem' calmaya basladi. Yaptigim hatalara, verdigim kararlara, simdi durdugum yere ve en onemlisi birlikte yurudugum 'oteki yarim'a sukrettim. Butun pembe isiklari gonderirken icimden O'na, Muzzeyyen Senar 'benzemez kimse sana' diyordu:)
Kaydol:
Kayıt Yorumları (Atom)
Hakkımda
- ic sohbetleri
- The fact is always obvious much too late, but the most singular difference between happiness and joy is that happiness is a solid and joy a liquid. ~J.D. Salinger
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder