'ev'

Uzun zaman sonra ilk kez dilini hic anlamadigim bir yere gitmek zorunda kaldim. Havaalanindan otele giderken, iki ayri dilde anlasmaya calistigimiz taksiciye yolu harita uzerinde gosterip, camdan disari bakmaya basladim. Aklima ilk yurtdisi seyahatim geldi. Yalnizdim, genctim, hayallerim yine coktu. Ama ilk kez ailemden bu kadar uzaktaydim. Sonsuz yuruyuslerle sehri kesfe ciktigimda, etrafi incelerken dusunduklerimi yine animsadim taksinin arka koltugunda. Insanlardan, sokaklardan, binalardan cok 'guvercinlerin' bizim guvercinlere benzememesi dokunmustu icime. Sonra, duzenli kaldirimlarina bakip ic cekmistim ' benim bu sokaklarda hic anim yok ki' diye. Tam bunlari hatirlarken ve acaba insanin 'evi' neresidir diye sorarken, acik pencereden iceri yeni kesilmis cimlerin kokusu doldu. Gulumsedim ve derin bir nefes aldim, icim disim cimen oldu. Burada da hic anim yoktu ama yeni kesilmis cimen kokusu her yerde ayniydi iste. Denizin goruntusu baska ama iyot kokusunu gozlerimi kapatip icime cektigimde benim cocuklugumun deniz manzarasi orada iste. Dogmadigim, cocukluk anilarimin olmadigi evimi dusundum sonra. Anladim ki 'aksimin' oldugu yer evim benim.

Birkac gun sonra 'hic animin' olmadigi bir baska sehre/ulkeye gidecegiz. Ama bu kez farkli olacak, cunku hem 'oteki yarim'in cocuklugunun gectigi yerleri gorecegim hem yalniz olmayacagim. Yillar oncesinin cocukluk goruntulerinin gectigi yerleri gorecegim, okulunu, o zamanki evini hatta bisiklete bindigi yerlere bakip, gulumseyecegim, O bana gozlerindeki isiltiyla yine anlatirken o zamanlari.. Bu sefer deniz kokusu olmayacak ama cimen kokusu olacak biliyorum, bir de elimi tutan elin sicakligi ve ben kendimi yine' ev'imde hissedecegim icimdeki umutlarla...